გუშინ ჩემს ფანჯარასთან გოგონამ ჩაიარა
თითქოს გულში შეირხა ატმის ტოტი ბრიალა.
იმას ჰგავდა, სულ იმას…(ღმერთო რა გამიხარდა!)
მე რომ პატარობაში შეშლილივით მიყვარდა.
გულო, რისა გრცხვენია, შე სულელო, შე გლახა,
განა არ გიხარია იმ ნაღვერდლის შენახვა?
სამარიდან წამოვდექ
თუ ცის გახსნა მეფონა?
დაკარგული სამოთხე დამიბრუნდა მეგონა.
ცაო ეს რა მიყავი
შენს მგალობელ მეგობარს,
ჩემი ბებერი თავი ბიჭუკელა მეგონა.
ო. იმ ციურ სასწაულს
ხვალ, ზეგა თუ გაისად,
თუკი ვერ შემახვედრებ, – დამასიზმრე მაინცა…

შოთა ნიშნიანიძე

Advertisements